Blog

12 niesamowitych krajobrazów w Hiszpanii

Hiszpania to nie tylko kraj dla miłośników plażowania i zwiedzania zabytków. Na nasze odkrycie i zachwyt czekają też cuda stworzone przez naturę. Dziwne formacje skalne, majestatyczne górskie wąwozy, pustynne pejzaże, tajemnicze lasy i skarby świata podziemnego...

Przedstawiamy 12 wybranych miejsc w Hiszpanii kontynentalnej, które zaskakują swoim niezwykłym, nieziemskim krajobrazem, 12 miejsc z bajecznymi widokami, 12 miejsc, w których powiesz „Wow!”...

 


Bardenas Reales

Nawarra

Park Krajobrazowy Bardenas Reales w regionie Nawarry to jedno z najbardziej osobliwych, najciekawszych i najpiękniejszych miejsc w Hiszpanii.

bardenas realesbardenas realesbardenas reales

1. Cabezo de Castildetierra
2-3.



Rozległy teren o powierzchni ok. 420 km2, z dala od wielkich aglomeracji miejskich, to w większości półpustynia o księżycowym krajobrazie. Tworzą ją silnie pofałdowane wzgórza, głębokie wąwozy, płaskowyże oraz samotne skały o dziwacznych, fantazyjnych kształtach – najsłynniejszą jest Cabezo de Castildetierra. Zbudowane z piaskowca, gliny i gipsu przez tysiące lat były poddawane erozji. Rzeźbiły je woda i wiejący w tych okolicach zimny, północny wiatr.

Klimat panujący na obszarze Bardenas Reales jest bardzo surowy. Zimą częste są przymrozki, a latem temperatura przekracza 40 stopni. Koryta niewielkich rzek płynących w wąwozach wypełniają się wodą tylko w okresie gwałtownych opadów wiosną lub jesienią, dlatego roślinności jest tutaj niewiele. Jedynie w części parku zwanej Bardenas Negra przepływają liczne potoki i zobaczymy więcej zieleni.

bardenas realesbardenas realesbardenas reales

4-6.


Bardenas Reales można zwiedzać na wiele sposobów: pieszo, na rowerze, konno, samochodem, a nawet wypożyczając segwaya. Wędrując wśród skał o pustynnych barwach i dziwnych kształtach można tu wsłuchać się w ciszę... Od czasu do czasu przerywają ją odgłosy drapieżnych ptaków, krążących nad głową. Swój dom mają tu sokoły wędrowne, orły przednie, sępy płowe czy ścierwniki. Może też się zdarzyć, że spotkamy ekipę filmowców. Krajobrazy Bardenas Reales wiele razy tworzyły scenerię wielkich produkcji, takich jak przygody Jamesa Bonda w „Świat to za mało” czy serial „Gra o Tron”...



 

Hayedo de Otzarreta

Las Otzarreta”

Kraj Basków, prowincja: Bizkaia

otzerreta

7.


Basajauny, czyli Panowie Lasu, to w mitologii baskijskiej olbrzymy o potężnej sile, które są dobrymi duchami lasów. Zbudowały megality, nauczyły ludzi rolnictwa i obróbki żelaza. Nadal strzegą pasterzy i ich stad.

Jednym z miejsc, które mają zamieszkiwać jest niewielki
Las Otzarreta będący częścią parku krajobrazowego Gorbea (Parque Natural de Gorbea) w Kraju Basków. Porastają go stuletnie buki z potężnymi pniami i wychodzącymi na powierzchnię korzeniami pokrytymi mchem. Przez środek lasu płynie cicho szemrzący potok Zubizabala, który meandruje między drzewami.

otzarretaotzarretaotzarreta

8-10.


Tym, co przyciąga uwagę odwiedzających jest niezwykły kształt drzew – grube konary odchodzą w bok od pnia, by zaraz potem wystrzelić prosto ku górze. Z daleka drzewa przypominają tajemnicze postacie tańczące z wyciągniętymi ku niebu rękoma. Skąd wziął się ten dziwny kształt? Jeszcze 50 lat temu pnie i gałęzie były przycinane w celu pozyskania węgla drzewnego, co wpłynęło na ich wygląd. Dziś buki są chronione, a las Otzarreta stał się jednym z najbardziej magicznych miejsc w Hiszpanii. Pięknie jest tu zwłaszcza jesienią, gdy w powietrzu unosi się mgła, ziemię pokrywają czerwono-pomarańczowe liście opadłe ze starych drzew, a mech porastający pnie i korzenie pozostaje zielony. Łatwo wtedy uwierzyć, że gdzieś w pobliżu czuwają nad nami Basajauny...

 



Torcal de Antequera
Andaluzja, prowincja: Malaga

Torcal de Antequera

11.


Zaledwie godzinę drogi na północ od Malagi możemy wejść do niezwykłego „kamiennego miasta”. To rezerwat przyrody nieożywionej El Torcal de Antequera, jedno z największych i najpiękniejszych skupisk wapiennych formacji krasowych w Europie. Zajmuje obszar 17 km2 i wpisany jest na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

200 milionów lat temu teren ten znajdował się pod powierzchnią wody, na dnie Oceanu Tetydy. W procesie sedymentacji, czyli opadania martwych zwierząt tworzyły się formy skalne, które później pod wpływem ruchów skorupy ziemskiej zostały wypchnięte ponad powierzchnię wody. Od tej pory zaczął się proces erozji, który trwa do dziś. Wody deszczowe, wiatr i zmiany temperatury wyrzeźbiły w skałach najdziwniejsze kształty.

Torcal de AntequeraTorcal de AntequeraTorcal de Antequera

12-14.


Aby przyjrzeć się dokładniej tym cudom natury trzeba wybrać któryś z trzech, różnej długości szlaków wytyczonych na terenie rezerwatu. Podczas wędrówki zobaczymy wąwozy, strome przepaście i jaskinie. Zobaczymy skały, którym nadano różne nazwy odnoszące się do ich fantazyjnych kształtów – Sfinks, Jaszczurka, Dzbanek, Wielbłąd, Wilczyca, Śruba, Ślimak. Jeżeli będziemy mieli szczęście, spotkamy żyjące tu kozice hiszpańskie, orły i sępy. Możemy wybrać się też na specjalną trasę La Ruta de los Ammonites, ale tylko z przewodnikiem. Pokaże on nam zatopione w skałach amonity, czyli skamieniałości po wymarłych głowonogach w kształcie spiralnej muszli.

 



Aguarales de Valpalmas
„Aragońska Kapadocja”
Aragonia, prowincja: Saragossa

Aguarales de Valpalmas

15.


W pobliżu miasteczka Valpalmas w Aragonii, w niewielkim wąwozie o płaskim dnie wyrastają tajemnicze skalne kształty o złocistej barwie. Wysokie kolumny wydają się być bardzo delikatne i kruche, jakby usypane z piasku, który za chwilę rozwieje wiatr.

Znane jako „Aguarales de Valpalmas” lub też „Aguarales de Valdemiraz” zostały tak naprawdę wyrzeźbione przez wodę deszczową w mało odpornych na erozję skałach ilasto-gliniastych. Ich szczyty są jednak pokryte skorupą grubszego mułu i gliny, co tymczasowo chroni je przed dalszym niszczeniem. By móc nacieszyć się w pełni tym krajobrazem warto najpierw obejść wąwóz dookoła, przystanąć w punktach widokowych, przysiąść na ławeczkach, a później zejść na dół. Ważne tylko, by trzymać się wyznaczonych ścieżek i nie dotykać skał.

Aguarales de ValpalmasAguarales de ValpalmasAguarales de Valpalmas

16-18.


Podróżnikom bywałym w świecie Aguarales de Valpalmas przypominały turecką Kapadocję, dlatego też możemy spotkać się z nazwą „Aragońska Kapadocja”. Ale każdy z odwiedzających to miejsce powinien uruchomić własną wyobraźnię. Gdy wraz z wędrówką słońca po niebie zmienia się na skałach układ światła i cieni mogą pojawić się przed nami różne obrazy, postacie i kształty...

 



Meandro del Melero
Estremadura, prowincja: Cáceres / Kastylia i León, prowincja: Salamanka

Rzeka Alagón ma swoje źródło w niewysokim paśmie górskim Sierra de Francia w pobliżu Salamanki. Po 205 km, w pobliżu granicy z Portugalią, wpada do najdłuższej rzeki Półwyspu Iberyjskiego – Tagu. Wcześniej, w pobliżu miasteczka Riomalo de Abajo opływa porośnięte lasem wzgórze zakręcając prawie o 360 stopni i tworząc niemal doskonały meander, zwany Meandro del Melero. To z pewnością jedno z najpiękniejszych krajobrazowo miejsc w Hiszpanii.

meandro melero

19.


Sam zakręt rzeki znajduje się w granicach regionu Kastylia i León, ale by móc go w pełni podziwiać trzeba wybrać drogę biegnącą już w granicach regionu Estremadura. Oba regiony rywalizują zresztą z sobą, do którego z nich ta atrakcja należy.

Drogą dotrzemy na wzgórze, do balkonu widokowego Mirador de la Antigua zwanego też Mirador de Riomalo. Z wysoka rozciąga się malowniczy, „pocztówkowy” widok na zakręt rzeki, na niewielki przesmyk, który oddziela dwa jej ramiona i na sąsiednie wzgórza porośnięte sosnami i kasztanowcami. Zależnie od pory roku czasem rzeka płynie wąskim nurtem, czasem rozlewa się szerzej niemal przelewając się przez przesmyk. Jeśli znajdziemy się tam późnym popołudniem słońce zachodzące za naszymi plecami dodatkowo pięknie oświetli cały krajobraz. Może zobaczymy też szybujące tu sępy i orły lub jelenie żerujące na brzegach rzeki...

 



La Ciudad Encantada de Cuenca
„Zaczarowane miasto”
Kastylia-La Mancha, prowincja: Cuenca

ciudad encantada cuencaciudad encantada cuencaciudad encantada cuenca

20-22.


Jak potężnymi siłami są deszcz, woda, lód i wiatr można przekonać się w Zaczarowanym Mieście (Ciudad Encantada), położonym w sercu górzystego Parku Naturalnego Serrania de Cuenca. Ten rezerwat geologiczny otoczony gęstym lasem sosnowym pełen jest potężnych formacji wapiennych. Powstały ok. 90 milionów lat temu na dnie pradawnego morza, później poddane ciągłej erozji, rzeźbione przez wodę i wiatr, przybrały przedziwne kształty.

ciudad encantada cuencaciudad encantada cuencaciudad encantada cuenca

23-25.


Szlak pieszy o długości 3 km pozwala wejść w ten skalny labirynt. Przed nami wyrastają ogromne „Grzyby” – skały o wąskich podstawach i szerokich szczytach, niektóre mają nawet 20 metrów wysokości. Niedaleko jest wydrążony w skale „Rzymski most”, „Walka słonia z krokodylem”, „Słoń”, „Foka żonglująca piłką”, „Krokodyl” i „Twarz człowieka”. Dalej można zobaczyć „Kamienne morze”, gdzie równolegle ułożone skały przypominają zastygłe w bezruchu morskie fale. Za „morzem” wyłaniają się kolejne bloki skalne, które rozbudzają fantazję i wyobraźnię. Może to zaklęte w kamień olbrzymy, które tylko zasnęły i za chwilę się obudzą?

 



Mallos de Riglos
Aragonia, prowincja: Huesca

Mallos de Riglos

26.


Mallos – tak na hiszpańskim przedgórzu Pirenejów określa się skaliste formacje geologiczne o bardzo stromych, niemal pionowych ścianach. Powstały w trzeciorzędzie, kilkadziesiąt milionów lat temu. Zbudowane są ze skały zlepieńcowej, głównie piaskowcowo-wapiennej scalającej okrągłe kamienie. Kolor, w zależności od pory dnia i nasłonecznienia, przechodzi od szarego i brązowego, aż po intensywnie pomarańczowy lub czerwony.

Najsłynniejsze i najpiękniejsze „mallos” wznoszą się tuż obok niewielkiej wioski Riglos w Aragonii, w zielonej dolinie rzeki Gállego. Mallos de Riglos przyciągają wzrok już z daleka. Grupa kilkunastu skał występuje w grupach lub pojedynczo, każda z nich ma swoją nazwę. Najwyższa El Pisón sięga na wysokość 275 metrów.

Mallos de RiglosMallos de RiglosMallos de Riglos

27-29.


Dookoła Mallos de Riglos prowadzi „Niebiańska Droga” (El Camino del Cielo) o długości 5,5 km. Wędrując po niej można przyjrzeć się skalistym kolosom z dołu, można też wejść wyżej i dotrzeć do wielu punktów widokowych, spojrzeć z nich na wierzchołki skał i dolinę poniżej. W górze być może dostrzeżemy drapieżne sępy płowe, które w załamaniach skał mają swoje gniazda. Mallos de Riglos to też raj dla wspinaczy, którzy zwłaszcza wiosną i jesienią na prawie dwustu wyznaczonych tu trasach zmagają się z pionowymi skałami.

 


Playa de la Catedrales
„Plaża Katedr”
Galicja, prowincja: Lugo

plaża katedr

30.


Kiedy podczas odpływu fale Atlantyku się cofają, na wybrzeżu hiszpańskiej Galicji odsłania się niesamowity krajobraz. Z piasku wyrastają monumentalne łuki skalne sięgające wysokości 30 metrów, a pomiędzy nimi ukryte są tajemnicze groty, jaskinie i zatoczki. Łuki przypominają wnętrza gotyckich katedr, stąd też turystyczna nazwa tego miejsca – Plaża Katedr (Playa de las Catedrales). Nazwa oficjalna to Playa de Aguas Santas, czyli Plaża Świętych Wód.

plaża katedrplaża katedrplaża katedr

31-33.


Plaża Katedr jest uznawana za jedną z najsłynniejszych i najpiękniejszych plaż na świecie. Jej fantazyjne formacje skalne powstały w wyniku działania słonej wody i wiatru. Odsłaniają się w pełni podczas odpływu i tylko wtedy można zejść schodkami z wysokiego klifu na biały, jeszcze wilgotny piasek. Można przejść pod łukami skalnymi, wejść do jaskiń pod klifem, spacerować wąskimi korytarzami pomiędzy skałami i słuchać szumu fal, które się od nich odbijają. Przypływ zalewa je ponownie. Z wody wyłaniają się wtedy tylko wierzchołki najwyższych.

Plaża ma niemal półtora kilometra długości. Jej piękno i niezwykłość przekłada się na dużą popularność wśród turystów i dlatego w sezonie letnim potrzebna jest rezerwacja wejściówki...

 



Gruta de las Maravillas
„Grota Cudów”
Andaluzja, prowincja: Huelva

gruta de las maravillas

34.


Wśród gwarnych uliczek miasteczka Aracena w Andaluzji znajduje się zejście do jaskini o wyjątkowej urodzie, którą nazwano „Grotą Cudów” (Gruta de las Maravillas). Przez tysiące lat woda wyrzeźbiła we wnętrzu wapiennego wzgórza pełen fantazji podziemny świat, który odkryto w połowie XIX wieku. W 1914 roku jaskinia została otwarta dla zwiedzających jako pierwsza turystyczna jaskinia Hiszpanii. W 1915 roku odwiedził ją sam król Hiszpanii Alfons XIII z małżonką Wiktorią Eugenią.

gruta de las maravillasgruta de las maravillasgruta de las maravillas

35-37.


Dziś wzdłuż trasy liczącej 1400 metrów można zobaczyć kilkanaście dużych sal – Komnatę Muszli, Komnatę Brylantów, Komnatę Szmaragdową, Katedrę. Każda z nich ma bogatą i różnorodną szatę naciekową. Znajdziemy tu stalaktyty, stalagmity, koraloidy, aragonity, kolumny, wapienne kule, kalcytowe draperie i zasłony o rozmaitych kształtach, zabarwione związkami miedzi, ołowiu i żelaza. Kalcyt jest biały, miedź dodaje zielone odcienie, żelazo – żółte i pomarańczowe, a ołów – szare i czarne. Wszystkie te wspaniałości są dodatkowo podświetlone i odbijają się w podziemnych jeziorkach. Intrygującym miejscem jest też Komnata Nagości, nazwana tak ze względu na specyficzne, falliczne kształty występujących w niej form naciekowych.

Ciszę tego uśpionego pod ziemią świata tylko od czasu do czasu przerywa dźwięk kapiących kropel wody, które niestrudzenie rzeźbią go dalej...

 



Ruta del Cares
Asturia / León

ruta del cares

38.


Torre de Cerredo wznosi się na wysokość 2648 m n.p.m. To najwyższy szczyt masywu Picos de Europa będącego częścią Gór Kantabryjskich w północnej Hiszpanii. Niezliczone szlaki turystyczne, zabytki i zapierające dech w piersiach krajobrazy przyciągają w ten region podróżników. Jednym z takich miejsc jest głęboki wąwóz wyżłobiony przez rzekę Cares, która w drodze do morza przedziera się między dwoma masywami Macizo de los Urriellles i Macizo de Cornión. Wzdłuż części wąwozu biegnie jeden z najpiękniejszych w Europie szlaków dla pieszych wędrowców – Ruta del Cares.

ruta del caresruta del caresruta del cares

39-41.


Droga o długości 12 km łączy osady Poncebos i Caín. Wykuto ją w stromych zboczach wąwozu w latach 1916-21 i zmodernizowano w latach 1945-50. Służyła jako droga dojazdowa do kanału, który zasila elektrownię wodną koło Poncebos. Choć dość wąska, nie jest zbyt wymagająca i nie ma ostrych podejść. Całą uwagę można skupić na podziwianiu otoczenia. A jest co podziwiać...

ruta del caresruta del caresruta del cares

42-44.


Nad nami wznoszą się szare, wapienne skały sięgające wysokości nawet 2000 m n.p.m. Uważnie je obserwując można w wielu miejscach dostrzec jamy i groty z ciekawymi formami naciekowymi. W dole nieustannie szumi rzeka. Przechodzimy po mostkach nad nią i przez tunele wydrążone w skale. Czasem droga prowadzi tuż nad 300-metrową przepaścią. Nieraz wąwóz zwęża się do kilku metrów i wydaje się, że można dotknąć skalnych ścian po drugiej stronie. Każdy kolejny zakręt otwiera jeszcze wspanialszy widok...

 



Río Tinto
„Krwawa rzeka”
Andaluzja, prowincja: Huelva


Río Tinto
, czyli „Krwawa rzeka”, ma wody zabarwione na intensywny kolor rdzawo-czerwony. Jaki jest sekret jej niezwykłego koloru?

rio tinto

45.


Rzeka ma swoje źródła w łańcuchu Sierra Morena, w górach Andaluzji i uchodzi do Atlantyku w mieście Huelva. Na terenach, przez które przepływa, już od czasów starożytnych powstawały liczne kamieniołomy i kopalnie, w których wydobywano rudy miedzi, srebra, manganu, złota i innych minerałów. Prawdziwy rozwój wydobycia nastąpił w XIX wieku. W okresie najbardziej intensywnej produkcji w kopalniach pracowało nawet 20 000 ludzi. Zamknięto je ostatecznie dopiero w 2001 roku. Dziś jedną z nich, odkrywkową kopalnię żelaza Peña del Hierro położoną w pobliżu źródeł Río Tinto, można zwiedzać. Długi na 200 metrów tunel doprowadzi nas do tarasu widokowego, z którego zobaczymy kopalnię. Ma 330 metrów długości, 190 metrów szerokości i 85 metrów głębokości. Jest częściowo zalana wodą o ciemnoczerwonym kolorze, podobną jak w Río Tinto.

rio tintorio tintorio tinto

46. Kopalnia Peña del Hierro
47-48. Río Tinto


Naukowcy przypuszczają, że działalność człowieka tylko częściowo wpłynęła na zabarwienie wody w rzece. W dużym stopniu ma być ono naturalne i pochodzić z wietrzenia minerałów zawierających siarczki metali ciężkich znajdujących się w osadach wzdłuż jej biegu. Woda w Río Tinto jest niezdatna do picia ani do działalności rolniczej. Ma też niezwykle kwaśny odczyn. Poza nielicznymi mikroorganizmami nie istnieje w niej życie.

Specyficzny ekosystem rzeki, kopalni i jej okolic badają astrobiolodzy NASA. Warunki tu panujące mogą być zbliżone do występujących w innych obszarach Układu Słonecznego, na Marsie lub Europie – księżycu Jowisza. Badania rejonu rzeki Tinto mogą pomóc w poszukiwaniu tam podobnych form życia.

 



Las Médulas
Kastylia i León, prowincja: León

 

W poszukiwaniu pięknych miejsc zapraszamy na koniec w okolice małej wioski Las Médulas, w regionie Kastylia i León.

las medulas

49.


Ponad zielonym, bujnym lasem wyrastają pomarańczowo-złociste, nagie skały. Ten niezwykły krajobraz nie jest do końca dziełem natury, ale powstał częściowo w wyniku działalności człowieka. W czasach starożytnych była tu największa odkrywkowa kopalnia złota w całym Imperium Rzymskim. Cenny kruszec pozyskiwano ze skał za pomocą innowacyjnej, ale niebywale pracochłonnej metody. Najpierw przez długie miesiące robotnicy drążyli w skałach wielokilometrowe tunele. Później przepuszczali przez nie wodę doprowadzoną siecią kanałów i akweduktów z pobliskich rzek. Woda zmiękczała i rozmywała skały, a osad przesiewano przez sita i wyłapywano drobne ziarenka złota. Szacuje się, że przez trzysta lat wydobyto w ten sposób około 1,5 tony złota.

las medulaslas medulaslas medulas

50-52.


Dziś teren dawnej kopalni jest wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Dla odwiedzających go turystów przygotowano różnej długości szlaki. Wędrując w cieniu starych dębów i kasztanowców można zobaczyć kanały służące do transportowania wody, zajrzeć do tuneli i galerii wydrążonych w skałach oraz zwiedzić wioskę metalurgiczną z czasów rzymskich. Z platformy widokowej Mirador de Orellán obejmiemy spojrzeniem niemal cały obszar kopalni. Przy dobrej pogodzie zobaczymy, jak złociste skały górujące nad lasem mienią się w słońcu. Wrażenie niezapomniane...

 

 

Zdjęcia:

1. nt°AM, Castildetierra - Summer morning, CC BY-SA 4.0
2. ikipons, Bardenas reales 2, CC BY-SA 3.0 ES
3. The Spanish Traveller, El Rallón con tormenta - Bardenas Reales, CC BY-SA 2.0
4. Rafolas, Bardenas Reales, CC BY-SA 2.0
5. Marie ou Jean Thévenoux, Bardenas Reales, CC BY-SA 2.0
6. A1AA1A, Bardenas - roche, CC BY-SA 4.0
7. Jesús Ignacio Bravo Soler, Singular (68800189), CC BY 3.0
8. javier bueno, Hayedo de Otzarreta, CC BY-ND 2.0
9. Esqui-Ando con Tònho, Otzarreta, CC BY 2.0
10. Mikipons, Hayedo Otzarreta Gorbeia 1, CC BY-SA 4.0
11. Mark Chinnick, El Torcal de Antequera, CC BY 2.0
12. Andrzej Otrębski, El Torcal - 40, CC BY-SA 3.0
13. piet theisohn, El Torcal de Antequera, CC BY 2.0
14. Fernando Domínguez Cerejido, ElTorcal0408, CC BY-SA 4.0
15. Diego Delso, delso.photo, Aguarales de Valpalmas, Zaragoza, España, 2015-01-06, DD 02-05 PAN, CC BY-SA 4.0
16. Diego Delso, delso.photo, Aguarales de Valpalmas, Zaragoza, España, 2015-01-06, DD 12, CC BY-SA 4.0
17. Diego Delso, delso.photo, Aguarales de Valpalmas, Zaragoza, España, 2015-01-06, DD 01, CC BY-SA 4.0
18. Diego Delso, delso.photo, Aguarales de Valpalmas, Zaragoza, España, 2015-01-06, DD 37, CC BY-SA 4.0
19. InusualFoto, Meandro Melero, CC BY-SA 3.0
20. Aitor Fdez-Ceballos, Ciudad encantada 02, CC BY-SA 4.0
21. Aitor Fdez-Ceballos, Ciudad encantada 03, CC BY-SA 4.0
22. Turol Jones, un artista de cojones from Villanueva del Cascajal, República Independiente de Mi Casa, 09042009 164759 CEC 0091 - WLE Spain 2015, CC0 1.0
23. Turol Jones, un artista de cojones from Villanueva del Cascajal, República Independiente de Mi Casa, 09042009 165711 CEC 0108 - WLE Spain 2015, CC0 1.0
24. Aitor Fdez-Ceballos, Ciudad encantada 04, CC BY-SA 4.0

25. Pixabay.com, Public Domain
26. Falstaf, Los Mallos, CC BY-SA 2.0
27. Jcb-caz-11, Malos 36, CC BY-SA 4.0
28. Jcb-caz-11, Malos 14, CC BY-SA 4.0
29. Alain Muller, Espagne - Aragon - Huesca - Mallos de Riglos, CC BY-SA 2.0
30. Arco Ardon, Praia de Augas Santas, CC BY 2.0
31. Wolffoxylady, 265. Cathedral beach, CC BY-SA 4.0
32. Anual, Playa de las catedrales 2018002, CC BY-SA 4.0
33. Joaquim Rocha, Playa de las Catedrales, Galicia, CC BY-SA 2.0
34. José Mari D. Barba, Gruta de Las Maravillas. Aracena, CC BY-ND 2.0
35. José Mari D. Barba, Gruta de Las Maravillas. Aracena, CC BY-ND 2.0
36. José Mari D. Barba, Gruta de Las Maravillas. Aracena, CC BY-ND 2.0
37. José Mari D. Barba, Gruta de Las Maravillas. Aracena, CC BY-ND 2.0
38. Gabriel González, Ruta del Cares 24, CC BY-SA 2.0
39. Gabriel González, Photo by form PxHere, CC BY 2.0
40. Gabriel González, Ruta del Cares 28, CC BY-SA 2.0
41. Gabriel González, Ruta del Cares 36, CC BY-SA 2.0
42. Gabriel González, Photo by form PxHere, CC BY 2.0
43. John Mason, Arch, CC BY 2.0
44. Gabriel González, Photo by form PxHere, CC BY 2.0
45. José Mari D. Barba, Río Tinto en El Manzano, CC BY-ND 2.0
46. Luis Rogelio HM, Peña de Hierro (Nerva) - 021, CC BY-SA 2.0
47. Guillermo Fernández, Río Tinto, Zarandas - 2, CC BY-SA 4.0
48. LBM1948, Río Tinto, Los Frailes 03, CC BY-SA 4.0
49. Anual, Medulas 2018006, CC BY-SA 4.0
50. Karsten Wentink, Las Medulas, Roman Gold Mines, CC BY-SA 2.0
51. Vicente Maza Gómez, Las Médulas - 2012 - panoramio (7), CC BY-SA 3.0
52. Karsten Wentink, Las Medulas, Roman Gold Mines, CC BY-SA 2.0




Zadzwoń do nas