Blog

„Czarna Perła” Półwyspu Bałkańskiego

Monte Negro, czyli Czarna Góra – tak weneccy żeglarze nazywali kiedyś krainę położoną u wschodnich wybrzeży Adriatyku. Surowe góry położone w głębi lądu ostro kontrastowały z turkusowymi wodami Adriatyku i wydawały się z daleka ciemne, prawie czarne. Obecnie ten niewielki kraj bałkański, zamieszkany przez nieco ponad 600 tys. mieszkańców, nosi nazwę Czarnogóra. Pełną niepodległość uzyskał w 2006 roku. Choć nie należy do Unii Europejskiej obowiązującą walutą jest euro, a na czas do 30 dni można wjechać posługując się ważnym dowodem osobistym. Z roku na rok odwiedza go więc coraz więcej turystów i podróżników. I my zapraszamy was dziś w podróż kamperem, by odkryć „Czarną Perłę” Półwyspu Bałkańskiego.

A czeka na nas kraj kontrastów – z jednej strony turystyczne, adriatyckie wybrzeże, ciepła woda w morzu, skąpane w słońcu plaże. Z drugiej surowe, krasowe góry z głębokimi kanionami i widokowymi trasami. Odwiedzimy gwarne starówki zabytkowych miasteczek, średniowieczne katedry i pałace, cerkwie i skalne monastery. Dotrzemy też do miejsc cichych, niezadeptanych, gdzie będziemy tylko my i dzika przyroda.

herceg noviherceg noviherceg novi

1. Herceg Novi
2. Herceg Novi – Wieża Zegarowa
3. Herceg Novi – cerkiew św. Michała Archanioła


Wjeżdżając do Czarnogóry zaczynamy naszą podróż od Zatoki Kotorskiej (Boka Kotorska), jednego z najpiękniejszych miejsc wybrzeża Morza Adriatyckiego. Zatoka składa się z systemu czterech mniejszych zalewów głęboko wrzynających się w ląd i połączonych cieśninami. Otaczają ją masywy Gór Dynarskich – Orjen na zachodzie i Lovćen na wschodzie. Ich najwyższe szczyty sięgają ponad 1000 m n.p.m. W góry prowadzą kręte ścieżki z wieloma punktami widokowymi, z których można nacieszyć oczy panoramą całej zatoki i miasteczek, które rozłożyły się wzdłuż jej wybrzeża. Zachwycają nie tylko malowniczym położeniem, ale też wielowiekową historią, architekturą i śródziemnomorską roślinnością – rosną tu palmy, mimozy, oleandry, drzewka cytrusowe, granaty. Jadąc wygodną drogą dookoła zatoki poznamy najpiękniejsze z nich.

herceg noviherceg noviherceg novi

4. Herceg Novi – fort Kanli Kula
5. Herceg Novi – widok na Zatokę Kotorską
6. Monaster Savina


Pierwszym miejscem postoju jest Herceg Novi, „miasto kwiatów”. Latem kolorowe kwiaty zdobią uliczki starówki położonej na górskim zboczu i otoczonej częściowo murami. Cień dają rosnące wszędzie palmy, również wzdłuż nadbrzeżnej, kilkukilometrowej promenady. Spacerując po niej zobaczymy pomnik bośniackiego króla Tvrtko I Kotromanicia, który założył miasto w 1382 roku. W późniejszych wiekach przechodziło ono z rąk do rąk. Rządziło nim Imperium Osmańskie, Republika Wenecka, Habsburgowie, a nawet Hiszpanie.

Po burzliwej historii pozostały wspaniałe budowle – Wieża Zegarowa wzniesiona w 1667 roku na rozkaz tureckiego sułtana Mahmuda, XIX-wieczna, bogato zdobiona cerkiew św. Michała Archanioła, katolicki kościół św. Hieronima z potężną dzwonnicą, malutki kościółek św. Leopolda i przede wszystkim trzy potężne twierdze. Forte Mare położona jest nad samym brzegiem zatoki, a Kanli Kula – w górnej części starówki. Najbardziej urokliwa wydaje się Španjola. Zbudowana w XVI wieku przez Hiszpanów i przejęta później przez Turków znajduje się na wzgórzu, wysoko ponad miastem. Dziś jest już ruiną, jej grube mury oplatają pnącza i gęsta roślinność, ale to właśnie stamtąd jest najpiękniejszy widok na miasto i ujście Zatoki Kotorskiej do Adriatyku. Poza ścisłym centrum miasta znajduje się jeszcze Monaster Savina, z trzema zabytkowymi cerkwiami, pięknymi freskami, skarbcem i jednym z największych w Czarnogórze ikonostasem.

risanperastperast

7. Risan – mozaiki w willi rzymskiego patrycjusza
8-9. Perast


Jadąc dalej wzdłuż zatoki, mijając mniejsze i większe osady, docieramy na jej północny kraniec, gdzie ulokowało się niewielkie miasteczko Risan. Od co najmniej IV wieku p.n.e. zamieszkałe przez starożytny lud Ilirów zostało w II w. p.n.e. podbite i zajęte przez Rzymian. Do dziś zachowały się ruiny reprezentacyjnej willi rzymskiego patrycjusza z II w. n.e. z bardzo cennymi mozaikami w posadzkach.

perastperastperast

10. Perast – kościół św. Mikołaja z dzwonnicą
11. Perast – Wyspa św. Jerzego
12. Perast – Wyspa Matki Bożej na Skale


W zupełnie inną epokę przeniesie nas leżące parę kilometrów dalej portowe miasteczko Perast. Od XV do XVIII wieku pozostawało pod panowaniem Republiki Weneckiej. Z tych czasów zachowały się przepiękne barokowe pałacyki dawnych wielmożów weneckich, z koronkowymi oknami, portykami i kolumnami. Z XVIII wieku pochodzi też kościół św. Mikołaja z mierzącą 55 metrów dzwonnicą, na którą można się wspiąć i zobaczyć jeden z najpiękniejszych widoków na zatokę.

Z wieży doskonale widać też dwie wysepki położone kilkaset metrów od brzegu. Na Wyspie św. Jerzego (Sveti Ðorde), niedostępnej dla turystów, znajduje się średniowieczny klasztor benedyktyński i otoczony cyprysami cmentarz, na którym chowano przedstawicieli najbogatszych rodów Perastu i kapitanów statków. Druga wyspa – Wyspa Matki Bożej na Skale (Gospa od Škrpjela) – jest jedyną sztucznie utworzoną wyspą na całym Morzu Adriatyckim. Powstała w miejscu, gdzie z wody wystawała jedynie niewielka skała. Według legendy dwóch rybaków w 1452 roku znalazło na niej obraz z wizerunkiem Maryi. Bogobojni mieszkańcy miasta, z kamieni i wraków statków, usypali wyspę i wybudowali na niej kościół. Dziś cudowny obraz znajduje się w marmurowym ołtarzu, wśród licznych wotów składanych przez wypływających w morze marynarzy, a na wyspę wożą turystów motorówki czekające przy nabrzeżu miasteczka.

kotorkotorkotor

13. Wybrzeże Zatoki Kotorskiej
14. Kotor – katedra św. Tryfona
15. Kotor – starówka miasta


Jadąc dalej wijącą się wzdłuż zatoki drogą dojeżdżamy do bajkowego miasta Kotor, jednego z najlepiej zachowanych średniowiecznych miast w południowo-wschodniej Europie, wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Starówka położona jest u podnóża masywu Lovćen i otoczona murami obronnymi o długości 4,5 km. Na jej wąskie uliczki można dostać się przez trzy bramy – Północną, Morską i Południową. Po ich przekroczeniu wchodzimy w świat mieszczańskich kamieniczek o kremowych fasadach i czerwonych dachach, niezliczonych kawiarenek, sklepików z pamiątkami i kuszących zapachem restauracji. Wśród ciasnej zabudowy wyróżniają się piękne zabytkowe cerkwie, kościoły i pałace. Zobaczymy zbudowaną w 1166 roku katolicką katedrę św. Tryfona, patrona miasta. W jej skarbcu przechowywany jest relikwiarz z głową świętego, a także m.in. krzyż, którym legat papieski błogosławił wojska Jana Sobieskiego pod Wiedniem. Niedaleko znajduje się Cerkiew św. Łukasza z XII wieku, gotycki Pałac Drago, Pałac Książęcy z XV wieku, w którym rezydował wenecki namiestnik oraz Wieża Zegarowa z XVI wieku. Tuż przy niej stoi średniowieczny pręgierz w kształcie piramidy.

kotorkotorkotor

16. Kotor – Wieża Zegarowa
17. Kotor – cytadela w obrębie murów miejskich
18. Kotor – na uliczkach Starego Miasta


Dużym wyzwaniem dla odwiedzających Kotor jest wejście na górującą nad miastem potężną Twierdzę św. Jana. Budowana od czasów wczesnego średniowiecza była wzmacniana aż do XIX wieku. By do niej dotrzeć trzeba pokonać ponad tysiąc trzysta kamiennych stopni wspinających się po stromym zboczu. Wysiłek wynagradza oszałamiający widok na zatokę i całe miasto, na jego starówkę i nabrzeże. W sezonie letnim cumują przy nim wielopiętrowe, turystyczne „wycieczkowce” pływające po Adriatyku, między Kotorem i włoskim miastem Bari.

kotorkotorkotor

19. Kotor – na uliczkach Starego Miasta
20. Kotor – Twierdza św. Jana
21. Kotor – wspinaczka do Twierdzy św. Jana


Ostatnim miejscem postoju nad Zatoką Kotorską jest nowoczesny Tivat, słynący z jednej z najbardziej prestiżowych przystani nad Adriatykiem – Porto Montenegro. Marina, w której cumują luksusowe jachty, powstała już w XXI wieku, na miejscu dawnej bazy marynarki wojennej imperium Austriacko-Węgierskiego. Cały czas jest rozbudowywana. Obok niej skupia się centrum społeczne, kulturalne i sportowe miasta. Powstały luksusowe rezydencje i apartamenty, klub jachtowy z basenami i kortami, restauracje z kuchniami świata i regionalnymi przysmakami, a także promenada z ekskluzywnymi sklepami i butikami. Znajduje się tu również niewielkie muzeum morskie, gdzie można m.in. wejść na pokład oryginalnej łodzi podwodnej.

kotortivattivat

22. Widok na Kotor i zatokę z Twierdzy św. Jana
23. Tivat – przystań Porte Montenegro
24. Tivat


Opuszczając Zatokę Kotorską pozostajemy na adriatyckim wybrzeżu Czarnogóry i jedziemy do miasta Budva, modnego i popularnego letniego kurortu, z hotelami, apartamentami i plażami. W sezonie bywa tu gwarnie i tłoczno, nadmorską promenadę wypełniają restauracje, bary, kluby i dyskoteki. Jest też jedno miejsce bardzo klimatyczne i warte dłuższego spaceru – to położona na wysuniętym w morze skalnym cyplu malutka Starówka. Mocno ucierpiała podczas trzęsienia ziemi, które nawiedziło ten rejon w 1979 roku, ale została pięknie odbudowana. Otaczają ją mury obronne wzniesione w XV wieku przez Wenecjan. Wewnątrz, nad czerwonymi dachami kamieniczek, góruje Konkatedra św. Jana Chrzciciela, w której przechowywana jest cudowna ikona Matki Boskiej Budvańskiej, patronki miasta. W pobliżu znajdziemy dwie niewielkie cerkwie zdobione freskami – św. Savy i św. Trójcy, a jeszcze dalej wzniesiony w 840 roku przez benedyktynów romański kościółek Santa Marija in Punta. Warto wejść też na mury i do Cytadeli, skąd roztacza się wspaniały widok na miasto, morze oraz położoną kilkaset metrów od brzegu wyspę św. Mikołaja. Po spacerze odpocząć można na którymś z niewielkich placyków, w cieniu rozłożystej palmy.

budvabudvabudva

25. Budva – widok na Stare Miasto
26. Budva – Stare Miasto
27. Budva – na uliczkach Starego Miasta


Z wybrzeża Adriatyku wyruszamy w głąb Czarnogóry. Kręta droga prowadząca na północ pnie się w górę. Odwracając się zobaczymy jeszcze raz leżącą w dole Budvę i morze. Przed nami krajobraz zaczyna się zmieniać. Teren staje się coraz bardziej skalisty, porośnięty niewysokimi drzewami i krzewami. Od wschodu objeżdżamy potężny masyw Lovćen i docieramy do Cetyni (Cetinje). Miasto do 1918 roku było stolicą Czarnogóry, później tę funkcję przejęła Podgorica. Dziś Cetynia jest niewielkim i sennym miasteczkiem, ale nosi honorowy tytuł „Stolicy Czarnogóry” i nadal pozostaje jej kolebką duchową oraz ważnym centrum kulturowym.

Spacerując tu co chwilę napotykamy historyczne budynki. Przy głównym placu miasta stoi tzw. Bilardówka – XIX-wieczna rezydencja władyków, czyli biskupów prawosławnych, będących jednocześnie świeckimi władcami Czarnogóry. Tuż obok skromny, pozbawiony przepychu Pałac Królewski, siedziba jedynego króla Czarnogóry Mikołaja I Mirkovića Petrovicia-Niegosza panującego w latach 1860-1910. Za jego czasów miasto przeżywało rozkwit. Powstało wiele reprezentacyjnych budowli, takich jak Niebieski Pałac, zbudowany dla następcy tronu, dziś pełniący rolę pałacu prezydenckiego czy Dom Rządowy – dawna siedziba parlamentu, dziś mieszcząca Muzeum Historyczne i Sztuki. Perełkami architektury są wille ambasad XIX-wiecznych mocarstw – Austro-Węgier, Rosji, Serbii, Wielkiej Brytanii.

budvacetyniacetynia

28. Budva – widok z murów starówki
29. Cetynia – Pałac Królewski
30. Cetynia – Niebieski Pałac


Jedną z najważniejszych budowli miasta jest też Monaster Narodzenia Matki Bożej zbudowany przy skalnej ścianie wzgórza zwanego Skałą Orła (Orlov Krš). Zanim powstały pałace to właśnie klasztor był siedzibą władyków. Wewnątrz zobaczymy muzeum cerkiewne z bogatym skarbcem, a także celę poświęconą Piotrowi I pochodzącemu z dynastii Petroviciów-Niegoszów. Na przełomie XVIII i XIX wieku zjednoczył skłócone ze sobą rody i walczył o niepodległość kraju. Po śmierci został kanonizowany i jako św. Piotr Cetyński stał się jednym z prawosławnych patronów Serbii i Czarnogóry. W celi przechowywane są jego relikwie. Nieopodal monasteru stoi malutka Cerkiew na Ćipurze, z grobowcami żyjącego w XV wieku założyciela miasta Iwana I Crnojevicia oraz króla Mikołaja I i jego żony. Spod monasteru i cerkwi droga prowadzi na szczyt Orlov Krš, gdzie znajduje się grób założyciela dynastii Petroviciów-Niegoszów – Daniły I (1677-1735), nakryty kopułą wspartą na czterech kolumnach. Wzgórze jest też doskonałym punktem widokowym, z jednej strony rozciąga się panorama miasta z wapiennymi szczytami w tle, z drugiej widać masyw Lovćen, następny etap naszej podróży po Czarnogórze.

cetyniacetyniacetynia

31. Cetynia – Monaster Narodzenia Matki Bożej
32. Cetynia – Cerkiew na Ćipurze
33. Cetynia – szczyt Orlov Krš


Krętą i coraz bardziej stromą drogą prowadzącą przez Park Narodowy Lovćen wjeżdżamy w sam środek gór. Chcemy dotrzeć na najwyższy dostępny szczyt masywu – Jezerski vrh (1657 m n.p.m.), gdzie znajduje się Mauzoleum Piotra II Petrovicia Niegosza, jednego z najważniejszych władców, a zarazem poetów Czarnogóry. Jego poemat „Górski wieniec” uważany jest za największe dzieło literatury czarnogórskiej. Parkujemy kamper tuż przed podejściem na szczyt i zaczynamy wspinaczkę na górę. Droga prowadzi po 462 stopniach, częściowo przez wykuty w skale tunel. Obecne mauzoleum wybudowano na początku lat 70-tych XX wieku, na miejscu niewielkiej kaplicy, która stała tam wcześniej. Wejścia strzegą dwie granitowe postaci Czarnogórek. We wnętrzu, pod lśniącym sklepieniem wykonanym z 18 kilogramów złota, stoi granitowy pomnik Piotra II ważący około 28 ton. Szczątki władcy zmarłego w 1851 roku spoczywają w podziemnej krypcie.

jezersky vrch

34. Jezerski vrh – punkt widokowy na masyw Lovćen


Na tyłach mauzoleum wąski chodnik prowadzi nas na okrągły taras, z którego można podobno ogarnąć wzrokiem całą Czarnogórę. Widok rzeczywiście zapiera dech w piersiach – wokół nas wzgórza i skaliste szczyty masywu Lovćen, w tym najwyższy Štirovnik (1749 m n.p.m.), na którym znajdują się przekaźniki telewizyjne. Niestety, jako teren wojskowy, jest on niedostępny dla turystów. Przy dobrej pogodzie w oddali widać też Zatokę Kotorską, stolicę Podgoricę, rozciągający się daleko na północy masyw Durmitor, Jezioro Szkoderskie – największe na Półwyspie Bałkańskim, a nawet włoski brzeg po drugiej stronie Adriatyku.

jezersky vrchjezersky vrchjezersky vrch

35-36. Jezerski vrh – Mauzoleum Piotra II Petrovicia Niegosza
37. Jezerski vrh – widok na Štirovnik


Po opuszczeniu masywu Lovćen zawracamy na wschód i wjeżdżamy na trasę widokową. Prowadzi przez miasteczko Rijeka Cnrojevića i wzdłuż rzeki o tej samej nazwie, która malowniczo meandruje między wzgórzami. Z punktu widokowego Pavlova Strana zobaczymy pocztówkowy widok, znany z wielu folderów turystycznych – szeroką panoramę rzeki, która omijając wysokie wzgórze skręca pod kątem 180 stopni.

rijeka cnrojevica

38. Przełom Rijeka Cnrojevića


Z trasy widokowej kierujemy się na stolicę Czarnogóry. Podgorica nie należy do miast zbyt ciekawych z turystycznego punktu widzenia. Zatrzymamy się na chwilę, by zobaczyć wybudowaną w latach 90-tych XX wieku okazałą prawosławną Katedrę Zmartwychwstania Chrystusa i XVIII-wieczną osmańską Wieżę Zegarową, a potem wjedziemy już na jedną z najpiękniejszych dróg widokowych Czarnogóry. Biegnie wzdłuż rzeki Morača, która wyżłobiła w masywie Gór Dynarskich głęboki kanion. Wapienno-dolomitowe ściany, porośnięte gdzieniegdzie zielenią, wznoszą się kilkaset metrów nad jej nurtem. W najgłębszym i najbardziej urokliwym miejscu kanionu, zwanym przełomem Platije, sięgają na wysokość 2000 m n.p.m. Droga, którą jedziemy, jest wąska i kręta, na odcinku 45 km pokonujemy wiele tuneli wykutych w skale. Po drugiej stronie rzeki biegnie linia kolejowa Bar – Belgrad. Nazywana „koleją snów” uważana jest za jedną z najpiękniejszych w Europie, a może nawet na świecie. Prowadzi przez 254 tunele oraz 435 mostów i wiaduktów zawieszonych nad przepaściami. Wśród nich jest najwyższy na świecie wiadukt kolejowy o długości 499 m i wysokości 200 m.

moracamoracamoraca

39-40. Kanion rzeki Morača
41. Monaster Morača


Podziwiając przepiękne, górskie widoki dojeżdżamy do najszerszego miejsca kanionu, gdzie tuż przy drodze pojawiają się białe zabudowania prawosławnego Monasteru Morača. Ufundowany w połowie XIII wieku przez serbskiego księcia Stefana Vukanovića pełnił ważną rolę w historii tego regionu. Ukryty w górach, z dala od szerokich dróg, służył jako miejsce narad klanowych i sejmików. Dziś cały kompleks składa się z głównej cerkwi Wniebowzięcia Bogurodzicy, mniejszej cerkwi św. Mikołaja, pomieszczeń mieszkalnych zakonników, zabudowań gospodarczych i ogrodu z pasieką pełną uli. Całość otacza wysoki, kamienny mur obronny. Tuż obok płynie górski potok Svetigora tworzący małe wodospady. Warto zatrzymać się tu na dłuższą chwilę i zajrzeć do środka obu cerkwi. Prawie całe ich wnętrza pokrywają pełne kolorów freski – najstarsze pochodzą z XIII wieku i przedstawiają sceny z życia proroka Eliasza. Zobaczymy też piękny ikonostas, grobowiec fundatora, a w skarbcu zbiór ikon, przedmiotów obrzędowych i rękopisów.

moracataratara

42. Monaster Morača – potal cerkwi Wniebowzięcia Bogurodzicy
43. Kanion rzeki Tara
44. Droga wzdłuż kanionu Tary


Z drogi wiodącej wzdłuż rzeki Morača skręcamy teraz na wschód. Przez miasteczka Kolašin i Mojkovac dojeżdżamy do kolejnego, spektakularnego górskiego kanionu, stworzonego przez najdłuższą rzekę Czarnogóry. Tara, zwana też „Łzą Europy”, ma przepiękny, błękitny kolor i jest jedną z najczystszych rzek naszego kontynentu. Na długości 82 kilometrów wyżłobiła najgłębszy w Europie i jeden z najgłębszych na świecie kanionów. Zbocza porośnięte gęstym lasem miejscami pną się do góry na wysokość nawet 1300 metrów.

Na trasie wzdłuż kanionu, oprócz fantastycznych widoków, czekają nas dodatkowe atrakcje. Jedną z nich jest wybudowany w latach 1937-1941 imponujący Most Đurđevića, wówczas największy w Europie. Niespełna rok po zakończeniu prac został częściowo zniszczony przez partyzantów, którzy chcieli powstrzymać nadciągające wojska faszystowskie, ale szybko go odbudowano. Dziś jest jednym z symboli kanionu Tary. Betonowa konstrukcja ma 365 m długości, 170 m wysokości i opiera się na pięciu przęsłach – rozpiętość największego to aż 116 m. Płynąca w dole Tara widziana z tej wysokości przypomina małą, błękitną wstążeczkę. Tuż obok mostu na odważnych czekają tzw. tyrolki, czyli grube liny przerzucone nad wąwozem na wysokości ponad 100 metrów, które umożliwiają przejazd na drugi brzeg. Zapięci w specjalnej uprzęży możemy w minutę pokonać odległość aż 1050 m. Pod warunkiem, że nie mamy lęku wysokości...

taradurmitordurmitor

45. Most Đurđevića
46. Durmitor – Jezioro Czarne
47. Durmitor – droga widokowa


Kanion Tary leży w granicach Parku Narodowego Durmitor wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa Przyrodniczego UNESCO. Durmitor to jedno z wyższych pasm Gór Dynarskich. Znajdziemy tu wapienne skały, jaskinie, polodowcowe jeziora i 48 szczytów o wysokości powyżej 2000 m n.p.m. Wśród nich jest drugi co do wielkości szczyt Czarnogóry – Bobotov Kuk (2523 m n.p.m.). Na dłuższy postój zatrzymujemy się w turystycznej stolicy regionu, a jednocześnie najwyżej położonym miasteczku Czarnogóry – Žabljak (1456 m n.p.m.). Swoją nazwę, co ciekawe, zawdzięcza głośno kumkającym żabom, które upodobały sobie pobliski strumień. W zimie Žabljak to kurort narciarski z wyciągami, wypożyczalniami sprzętu narciarskiego i mnóstwem pensjonatów, latem jest równie świetną bazą wypadową w góry.

Stąd wyruszamy na pieszy szlak do położonego niedaleko Jeziora Czarnego (Crne Jezero), największego i najgłębszego (49,1 m) polodowcowego jeziora w Durmitorze. Zasilają go górskie strumienie, podziemne źródła i topniejące śniegi. Latem poziom wody się obniża, a samo jezioro dzieli się na dwa mniejsze, przedzielone niewielkim przesmykiem – Wielkie Jezioro (Veliko jezero) i Małe Jezioro (Malo jezero). Woda w Czarnym Jeziorze jest... błękitna i krystalicznie czysta. Odbijają się w niej zalesione stoki i skaliste, potężne szczyty – Savin Kuk, Crvena Greda i Medjed. Wokół jeziora biegnie ścieżka spacerowa o długości 3,5 km z ustawionymi w kilku miejscach ławeczkami, dla tych, którzy chcieliby chwilę odpocząć lub dłużej nacieszyć oczy pięknym widokiem.

durmitor

48. Durmitor – droga widokowa


Będąc w Durmitorze nie sposób pominąć jednej z najpiękniejszych tras krajobrazowych Czarnogóry. Prowadzi z Žabljaka do miejscowości Plužine, przez sam środek parku narodowego. Jej krajobraz tworzą wapienne, poszarpane szczyty, polodowcowe jeziorka i pagórkowate łąki, na których pasą się stada owiec. Trasa ma nieco ponad 40 km i jest całkowicie wyasfaltowana, mimo to nie jest zalecana dla kamperów o wymiarach większych niż 7 m dł., 2,30 m szer., 2,90 m wys. Droga jest bardzo wąska, a przy zjeździe do Plužine trzeba przejechać przez wiele skalnych tuneli – nie oświetlonych i z wewnętrznymi zakrętami. Ale nic straconego. Możemy pokonać choć część trasy, do przełęczy Sedlo na wysokości 1907 m n.p.m. lub przełęczy Prijespa na wysokości 1884 m n.p.m., a potem zawrócić do Žabljaka. Możemy też przesiąść się chwilowo na rower...

durmitorostrogostrog

49. Durmitor
50. Droga do Monasteru Ostrog
51. Ostrog – Monaster Górny – Cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni


Po pożegnaniu z krajobrazami Durmitoru jedziemy na południe i przez miasto Nikšić docieramy do Monasteru Ostrog – jednego z najważniejszych i najświętszych ośrodków religijnych Serbskiej Cerkwi Prawosławnej, a nawet całych prawosławnych Bałkanów. Każdego roku odwiedzają go miliony pielgrzymów i turystów. Cały kompleks składa się z dwóch monasterów: Dolnego i Górnego.

Dolny Monaster, z niewielką, kamienną cerkwią Trójcy Świętej i celami dla mnichów, powstał w XIX wieku. Stąd do głównego celu naszej podróży – Monasteru Górnego – prowadzi stroma, bardzo wąska i kręta droga, z zakrętami mającymi 180 stopni, dlatego duży kamper może mieć problem z wjazdem i wymijaniem mniejszych pojazdów. Lepiej zostawić go na dużym parkingu przy Monasterze Dolnym, a do Górnego, wzorem innych pielgrzymów, dotrzeć pieszo. Niektórzy, jak każe tradycja, idą nawet boso...

ostrogostrogostrog

52. Ostrog – Monaster Górny – relikwie św. Bazylego Ostrogskiego
53. Ostrog – Monaster Górny – Cerkiew Krzyża Świętego
54. Ostrog – Monaster Górny – mozaiki na wykutych w skale ścianach


Monaster Górny założony został w XVII wieku przez serbskiego biskupa prawosławnego Wasilija Jovanovicia, późniejszego św. Bazylego Ostrogskiego. W obawie przed Turkami uciekł on z Bośni i wraz z 30 mnichami postanowił schronić się w bardziej niedostępnym miejscu. Nowy klasztor wbudowano więc w zagłębienie niemal pionowej skały, powyżej malowniczej doliny Bjelopavlic. Jego główną świątynię stanowi częściowo wykuta w skale Cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni. W niewielkiej kaplicy zdobionej freskami, obok ikonostasu, stoi nieosłonięta trumna z relikwiami św. Bazylego. Już za życia przypisywano mu zdolność uzdrawiania i wiele innych cudów. Dziś niektórzy wierzą, że nocami opuszcza miejsce swojego wiecznego spoczynku i spaceruje po monasterze...

Nieco wyżej znajduje się Cerkiew Krzyża Świętego. Jej biała fasada na tle brązowych skał jest widoczna z wielu kilometrów. We wnętrzu są piękne mozaiki i freski malowane wprost na wykutych w skale ścianach i sklepieniu. W cerkwi jest też niewielki balkonik. Z wysokości 900 m n.p.m. zobaczymy zapierający dech w piersiach widok na dolinę rzeki Zety. Widać też wąskie nitki dróg, które są obietnicą dalszej podróży...


Do zobaczenia na szlaku...



Zdjęcia:

 

1. Nicolas Vollmer, Herceg Novi, CC BY 2.0
2. Сергей Наруков, Herceg Novi, Montenegro - panoramio (21), CC BY 3.0
3. Jocelyn Erskine-Kellie, Orthodox Church, CC BY 2.0
4. Florent MECHAIN/TravelMag.com, Kanli-Kula Fort, Herceg Novi, Montenegro, CC BY 2.0
5. Photo: Marcin KonsekWikimedia Commons / CC BY-SA 4.0, Widoki z twierdzy Forte Mare na Herceg Novi 03
6. essormore, Savina Montenegro-11, CC BY-SA 4.0
7. Sailko, Risan, villa romana, mosaici della fine del II secolo, sala 06, CC BY 3.0
8-9. Photo pixelRaw z Pixabay
10. Florent MECHAIN/TravelMag.com, Perast, Bay of Kotor, Montenegro, CC BY 2.0
11-12. Photo pixelRaw z Pixabay
13. Trish Hartmann, Montenegro Coastline near Kotor, CC BY-SA 2.0
14. Photo by Ivana Djudic on Unsplash
15. Naval S, Hanging clothes in Kotor, CC BY 2.0
16. Jan Starec, Kotor, Stari grad, Montenegro - panoramio, CC BY-SA 3.0
17. Hotice Hsu, Kotor, Montenegro, CC BY-SA 2.0
18. Jorge Franganillo, Kotor (Montenegro), CC BY-SA 2.0
19. Jocelyn Erskine-Kellie, Kotor, Montenegro, CC BY-SA 2.0
20. Gzzz, Forteresse de Kotor 2, CC BY-SA 4.0
21. Guy Fawkes, IMG_0476, CC BY-SA 2.0
22. Photo by Faruk Kaymak on Unsplash
23. Daniel Nyul, Porto Montenegro, CC BY-SA 3.0
24. Сергей Наруков, Residence Ozana, Setaliste kroz Porto Montenegro, Tivat, Montenegro - panoramio, CC BY 3.0
25. Casal Partiu, 2018-Montenegro-Budva-0250, CC BY-SA 2.0
26. Photo Martina Kouřílková z Pixabay
27. Jorge Franganillo, Budva (Montenegro), CC BY-SA 2.0
28. Photo Martina Kouřílková z Pixabay
29. imke.sta, Cetinje, CC BY 2.0
30. Photo David Mark z Pixabay
31. Mecklreiter, DSF1520 Montenegro 2013, CC BY-ND 2.0
32. imke.sta, Cetinje, CC BY-SA 2.0
33. Nick Savchenko, Cetinje, CC BY-SA 2.0
34. Hotice Hsu, Mausoleum of Petar II Petrovic-Njegos, Montenegro, CC BY-SA 2.0
35. Michael Tyler, Njegos mausoleum montenegro, CC BY-SA 2.0
36. Surreal Name Given, IMG_4004smlweb, CC BY 2.0
37. Michael Tyler, njegos mausoleum montenegro, CC BY-SA 2.0
38. Photo by Boudewijn “Bo” Boer on Unsplash
39. Mecklreiter, DSCF0738, CC BY-ND 2.0
40. Diego Delso, delso.photo, CC-BY-SA
41. Alex Alishevskikh, Morača abbey, CC BY-SA 2.0
42. Ziegler175, JuMorača2, CC BY-SA 3.0
43. Alex Alishevskikh, Tara river, CC BY-SA 2.0
44. Pudelek (Marcin Szala), Road nr 4 in Montenegro (Tara canyon), CC BY-SA 3.0
45. Alex Alishevskikh, Đurđevića Tara Bridge, CC BY-SA 2.0
46. Jshnay, The Black Lake in Montenegro, CC BY-SA 4.0
47. Nick Savchenko, Durmitor, CC BY-SA 2.0
48. Mario Micklisch, lady shepherd, CC BY 2.0
49. Nick Savchenko, Durmitor, CC BY-SA 2.0
50. Diego Delso, delso.photo, CC-BY-SA
51. Photo Petar Teodosiev z Pixabay
52. Saint-Petersburg Theological Academy, 7 May 2014, Monastery of Ostrog, CC BY-ND 2.0
53. imke.sta, Ostrog, CC BY-SA 2.0
54. Herbert Frank, Kloster Ostrog (17. Jhdt.), CC BY 2.0



Zadzwoń do nas